Why don't we send our trash to space? - Jim Bentley and Imogen Ellen Napper

In July of 1969, Neil Armstrong and Buzz Aldrin left the first human footprints on the moon.

در جولای ۱۹۶۹، نیل آرمسترانگ و باز آلدرین اولین ردپای انسان رو روی ماه گذاشتن.

They also left two pairs of boots, a handful of tools, and four vomit bags.

اونا همچنین دو جفت کفش، یه مشت ابزار و چهار کیسه استفراغ رو جا گذاشتن.

This lunar litter was far from the last space junk humanity has produced.

این آشغال‌های قمری، آخرین زباله‌های فضایی نبودن که بشر تولید کرده.

In 2006, Suni Williams lost her camera while tussling with a stuck solar array on the ISS.

در سال ۲۰۰۶، سونی ویلیامز دوربینش رو موقع درگیر شدن با یه پنل خورشیدی گیر کرده در ایستگاه فضایی بین‌المللی گم کرد.

And the following year, a similar job resulted in the loss of a bag filled with $100,000 worth of tools.

و سال بعد، یه کار مشابه منجر به گم شدن یه کیسه پر از ابزاری به ارزش ۱۰۰ هزار دلار شد.

These accidental satellites typically have short lifespans, before falling back to Earth and burning up in our atmosphere.

این ماهواره‌های تصادفی معمولاً عمر کوتاهی دارن، قبل از اینکه به زمین برگردن و در جو ما بسوزن.

However, other pieces of space junk, like SpaceX’s Tesla Roadster, will be stuck in their orbits for the foreseeable future.

با این حال، تکه‌های دیگه زباله فضایی، مثل تسلا رودستر اسپیس‌ایکس، برای آینده قابل پیش‌بینی در مدارهای خودشون گیر خواهند کرد.