Many Crystals Take Millions of Years to Form, Not These

Most of the big, stunning crystals that we find   on Earth are the end result of  millions of years of formation.

بیشتر کریستال‌های بزرگ و خیره‌کننده‌ای که روی زمین پیدا می‌کنیم، نتیجه نهایی میلیون‌ها سال شکل‌گیری هستن.

They grow deep in the Earth’s  crust in tectonic processes,   or on the Earth’s surface in sealed caves, in  both cases taking eons to form and be found.

اون‌ها عمیقاً در پوسته زمین در فرآیندهای تکتونیکی، یا روی سطح زمین در غارهای بسته رشد می‌کنن، در هر دو حالت میلیون‌ها سال طول می‌کشه تا شکل بگیرن و پیدا بشن.

But there’s one collectible crystal  that sometimes forms a lot faster.

ولی یه کریستال کلکسیونی هست که گاهی اوقات خیلی سریع‌تر شکل می‌گیره.

In a windswept desert along the coast of Qatar,   gorgeous formations of desert rose are created  in a matter of decades, right beneath our feet.

در یه بیابون بادخیز در امتداد ساحل قطر، تشکیلات زیبایی از رز صحرایی در عرض چند دهه، درست زیر پای ما، ایجاد می‌شن.

[♪ INTRO]

[♪ مقدمه]

Desert rose crystals are common  sights in museum gift shops.

کریستال‌های رز صحرایی در فروشگاه‌های سوغاتی موزه‌ها چیز رایجی هستن.

They’re named, somewhat uncreatively, for  their rose-like appearance and sandy texture.

اسم‌شون، تا حدودی بدون خلاقیت، از ظاهر گل رز مانند و بافت شنی‌شون گرفته شده.

What sets them apart from all of the shiny  faceted specimens on the shelf is that the   desert rose isn’t technically mineral  at all, but a combination of minerals.

چیزی که اون‌ها رو از تمام نمونه‌های براق و تراش‌خورده روی قفسه متمایز می‌کنه اینه که رز صحرایی از نظر فنی اصلاً یه ماده معدنی نیست، بلکه ترکیبی از مواد معدنیه.

It’s made from flattened crystals of evaporite  minerals, like gypsum or barite, that have grains   of quartz peppered through them like chocolate  chips in a muffin, only a lot less tasty.

از کریستال‌های صاف شده مواد معدنی تبخیری، مثل ژیپس یا باریت، ساخته شده که دانه‌های کوارتز مثل چیپس شکلات در مافین، فقط خیلی کمتر خوشمزه، توشون پراکنده شده.

Please don’t eat the desert rose. Now, normally, minerals combined together  like this would be classified as a rock,   but rocks don’t have a predetermined shape.

لطفاً رز صحرایی رو نخورید. معمولاً وقتی کانی‌ها اینجوری با هم ترکیب بشن، به عنوان سنگ طبقه‌بندی می‌شن، ولی سنگ‌ها شکل از پیش تعیین‌شده ندارن.

And although the shape of that rock  formation can vary, we always find   this combo as bundles of these flattened crystals.

و اگرچه شکل اون تشکیلات سنگی می‌تونه متفاوت باشه، ما همیشه این ترکیب رو به صورت دسته‌هایی از بلورهای پهن و صاف پیدا می‌کنیم.

So desert rose is really  neither a mineral nor a rock.

پس رز صحرایی واقعاً نه یه کانی هست و نه یه سنگ.

It’s its own unique thing, with  a unique formation process.

خودش یه چیز منحصربه‌فرده، با یه فرآیند تشکیل منحصربه‌فرد.