Inside the mind of a drummer | Think Like A Musician

My first teacher sat me down, and the very first beat I ever played was: boom bap, boom bap.

یادم میاد وقتی پنج سالم بود KC and The Sunshine Band رو شنیدم.

I’m Matt Johnson— groove number two for TED.

این یکی از اولین خاطرات منه، در واقع، و گفتم، این چیه؟

And he’s like, that’s the simplest beat, basically in the world.

و تقریبا بلافاصله فهمیدم که می‌خوام درام نوازی رو دنبال کنم.

But you will never master it. And he was right.

من واقعا دوست داشتم فیلم‌های جری لی لوئیس و لیتل ریچارد رو وقتی بچه بودم تماشا کنم، هر وقت که توی تلویزیون ظاهر می‌شدن، من همیشه خیلی هیجان‌زده می‌شدم از نمایش و اجرا و هر چی که بود.

Hey, you! Yes, you. Is there music inside of you?

و من تقریبا فقط می‌خواستم یه پیانیست باشم که موسیقی بلند می‌نوازه.

We’ve recruited working musicians from throughout the industry to help you hear it, hold it, and share it with this wild and wonderful world.

من پیانیست خیلی متوسطی بودم، اما قطعا یه ورود عالی به سازهای دیگه بعد از اون بود.

I got started playing music at a very young age because of my parents.

اولین درس درامم رو وقتی حدود ۱۰ سالم بود گرفتم، و یادمه که با پدرم توی ماشین به خونه می‌رفتم و می‌گفتم، خب اون بهم گفت که تمرین کنم، فکر کنم، روزی ۲۰ دقیقه، و من گفتم، خب من روزی ۴۰ دقیقه تمرین می‌کنم!

We had a family band, so at age 13 I started to play drums with the family band.

می‌دونی، من می‌خوام زمان رو دو برابر کنم و، می‌دونی، دو برابر بهتر بشم.

I remember hearing KC and The Sunshine Band when I was five.

یادم میاد که در پایان درس خیلی الهام گرفته بودم.

It's one of my earliest memories, actually, and I was like, what is that?

نقش درامر در گروه اساسا ضربان قلب گروهه.

And knew kind of instantly that I wanted to pursue drumming.

نخاع کل بدن و نگه داشتن همه با هم.

I really liked watching footage of Jerry Lee Lewis and Little Richard as a kid, whenever they came on TV, I was always very excited by the flamboyance and the showmanship and what have you.

اساسا با بیسیست‌ها تیم می‌شیم تا تقریبا سنگ بنای یه آهنگ رو تشکیل بدیم و پایه‌ای رو ایجاد کنیم که بقیه چیزها بهش اضافه می‌شن - چیزهای ملودیک، گیتارها، کیبوردها، آواز خوندن و غیره و غیره.

And I kind of just wanted to be a piano player playing loud music.

اگه کسی رو داشته باشی که توی درام کمی سست باشه، گروه اصلا خوب صدا نمی‌ده.

I was a very mediocre piano player, but it was definitely a great entry into other instruments subsequently then.

و همه یه جورایی مردد هستن. وقتی یه نگهدارنده زمان ثابت نداشته باشی، سخته که با قدرت بزنی.