The Daily Practice That Could Rewire Your Brain | Timm Chiusano | TED

Hi, my name is Tim. I'm addicted to appreciation.

سلام، اسم من Tim هست. من معتاد قدردانی هستم.

I know that sounds really strange. But if I do my job over the next eight minutes or so, you're not going to look at anything the same way ever again.

می‌دونم خیلی عجیب به نظر می‌رسه. ولی اگه کارم رو توی هشت دقیقه آینده درست انجام بدم، دیگه هیچ‌وقت به هیچ چیزی مثل قبل نگاه نمی‌کنید.

And because of a manhole cover that I saw back on a terrible day in 2018. It was quite literally one of the top three worst days of my entire career.

و همه‌اش به خاطر یه دریچه فاضلاب بود که توی یه روز وحشتناک در سال ۲۰۱۸ دیدم. واقعاً یکی از سه تا بدترین روزهای کل حرفه‌ام بود.

One of those comically miserable days in corporate America.

یکی از اون روزهای خنده‌دار بدبختانه توی شرکت‌های آمریکایی.

I was managing a team of 270 people. Everybody seemed to have a meltdown on the same exact day, at the same exact time.

یه تیم ۲۷۰ نفره رو مدیریت می‌کردم. همه دقیقاً همون روز و همون ساعت از کوره در رفتن.

Eight hours of unnecessarily contentious meetings, I'm sure you know what I'm talking about, and there were pending layoffs coming that spring.

هشت ساعت جلسات بی‌دلیل پرتنش. مطمئنم می‌دونید چی می‌گم. و اخراج‌های قریب‌الوقوعی هم اون بهار داشت می‌اومد.

I was one of the few people in the company that knew that they were coming, too.

من یکی از معدود آدم‌هایی بودم که می‌دونستم قراره بیاد.

So the dread in the overwhelm was just hanging over me.

پس اون حس ترس و فشار روی سرم سنگینی می‌کرد.

I get off the subway, late again for dinner, and of course, I check my phone immediately, and there's an email from my boss that says, “Be in the office at 9am tomorrow morning, and be prepared for that meeting to suck." Like, great.

از مترو پیاده شدم، دوباره دیر رسیدم برای شام، و البته فوری گوشیم رو چک کردم. یه ایمیل از رئیسم بود: «ساعت ۹ صبح فردا دفتر باش و آماده باش که اون جلسه افتضاح بشه.» عالی.

(Laughter) As I'm walking home, I go, "Ooh, a manhole cover.

(خنده حضار) همین‌طور که داشتم به سمت خونه می‌رفتم، گفتم: «اوه، یه دریچه فاضلاب.

You know, it's pretty cool that somebody figured out that they would be safer if they were circles instead of squares.

خیلی باحاله که یکی فهمید اگه دایره باشن امن‌ترن تا مربع.

And I'm pretty sure that they're made in India, too, which is interesting, considering we're in New York City.

و تقریباً مطمئنم توی هند ساخته می‌شن که جالبه با توجه به اینکه ما توی نیویورک هستیم.

I should look that up later." I’m like, “Tim, what the F?

باید بعداً سرچ کنم.» بعد به خودم گفتم: Tim، چه مرگته؟

How in the world did you go from all these overwhelming thoughts on such a terrible day to a manhole cover?" Like this is a sincere question in the moment.

چطور از اون همه فکرهای سنگین توی اون روز وحشتناک رسیدی به یه دریچه فاضلاب؟ یه سؤال جدی بود اون لحظه.

Am I an idiot? Like how is my brain going from one place to another?

آیا من احمقم؟ چطور مغزم از یه جا به جای دیگه می‌ره؟

Is this the part of my brain that was holding me back?

آیا این بخشی از مغزمه که جلومو می‌گیره؟

Very serious corporate job. Is this the part of my brain that is distracting me, that is not allowing me to grow further than where I was?

یه شغل شرکتی خیلی جدی. آیا این بخشی از مغزمه که حواسم رو پرت می‌کنه و نمی‌ذاره بیشتر از جایی که هستم رشد کنم؟