The solution to our energy problems is … a toaster - Rachel Yang

In 1919, American mechanic Charles Strite invented something humanity had desired for millennia: the automatic toaster.

در سال ۱۹۱۹، چارلز استرایت، مکانیک آمریکایی، چیزی رو اختراع کرد که بشریت هزاران سال بود آرزوش رو داشت: توستر اتوماتیک.

Various cultures had long toasted their bread over fire in a process that required constant attention and produced uneven results.

فرهنگ‌های مختلف مدت‌ها بود که نان رو روی آتش تست می‌کردن، فرایندی که نیاز به توجه مداوم داشت و نتایج ناهمگونی به بار می‌آورد.

But in 1905, toast technology evolved with the invention of a new nickel and chromium composite.

اما در سال ۱۹۰۵، فناوری تست نان با اختراع یک ترکیب جدید از نیکل و کروم تکامل پیدا کرد.

When an electric current ran through these filaments, they would overflow with energy and radiate heat.

وقتی جریان الکتریکی از این رشته‌ها عبور می‌کرد، از انرژی سرریز می‌شدن و گرما رو تابش می‌کردن.

And since the flexible metal could be coiled to match the dimensions of a standard slice of bread, this heat could be dispersed evenly— perfectly toasting an entire slice all at once.

و چون فلز انعطاف‌پذیر می‌تونست به اندازه‌ی یک برش نان استاندارد کویل بشه، این گرما به طور یکنواخت پخش می‌شد - و کل برش رو به طور کامل تست می‌کرد.

The only problem left was overcooking, which Strite’s model addressed with an automatic timer that simultaneously shut off the heating element and launched finished toast skyward.

تنها مشکل باقی‌مانده، پخت بیش از حد بود، که مدل استرایت با یک تایمر اتوماتیک که همزمان المنت حرارتی رو خاموش می‌کرد و نان تست شده رو به آسمان پرتاب می‌کرد، حلش کرد.

Strite’s appliance would’ve been the best invention since sliced bread, except that sliced bread was actually invented later to accommodate toasters.

دستگاه استرایت بهترین اختراع بعد از نان تست شده بود، جز اینکه نان تست شده در واقع بعداً اختراع شد تا با توسترها سازگار بشه.