You Learned the Solar System Wrong

My Very Easy Method Just Speeds Up Naming… Planets.

روش خیلی ساده من فقط سرعت نام‌گذاری... سیارات رو زیاد می‌کنه.

Every Physics classroom has a Solar System line like this.

هر کلاس فیزیکی یه خط منظومه شمسی مثل این داره.

Or… like this. (Sorry, Pluto.) Looking at the line, which planet is closest to Earth: Venus or Mars?

یا... این شکلی. (ببخشید پلوتو.) با نگاه کردن به خط، کدوم سیاره به زمین نزدیک‌تره: زهره یا مریخ؟

To answer, you need first know that, like many things in school, the line is a lie.

برای جواب دادن، اول باید بدونی که مثل خیلی چیزا تو مدرسه، این خط دروغه.

Planets are not people queuing for coffee, but rather spheroids scattered in space, always in motion, not in simple circles either, but in ellipses at untidy angles.

سیارات آدم‌هایی نیستن که تو صف قهوه وایستادن، بلکه کراتی هستن که تو فضا پراکنده شدن، همیشه در حرکات، نه تو دایره‌های ساده، بلکه تو بیضی‌ها با زاویه‌های نامرتب.

In the cold, dark expanse, this is the coziest Venus gets to Earth, but only about once a year and a half-ish.

تو فضای سرد و تاریک، این نزدیک‌ترین حالتیه که زهره به زمین می‌رسه، ولی فقط حدوداً هر یک سال و نیم.

Starting close, she orbits far, then comes back, needs some space -- on the other side of the sun.

با شروع از نزدیک، دور می‌چرخه، بعد برمی‌گرده، نیاز به کمی فضا داره -- اون طرف خورشید.