DnD Really Is Therapy

Tabletop roleplaying games, or TTRPGs, are kind of like improv theater, but with some structured rules and an element of random chance.

بازی‌های نقش‌آفرینی رومیزی، یا TTRPGها، شبیه تئاتر بداهه‌پردازی هستن، اما با یه سری قوانین ساختاریافته و یه عنصر شانس.

It can be a lot of fun to gather around a friend’s table and tell a story together.

دور هم جمع شدن دور میز یه دوست و تعریف کردن یه داستان با هم می‌تونه خیلی سرگرم‌کننده باشه.

And it can be emotionally rewarding, too.

و از نظر احساسی هم می‌تونه پاداش‌دهنده باشه.

In fact, a lot of players like to joke that TTRPGs can be just as good as going to therapy.

در واقع، خیلی از بازیکن‌ها دوست دارن شوخی کنن که TTRPGها می‌تونن به اندازه رفتن به روان‌درمانی خوب باشن.

And the therapists… they noticed. Not only that, but some of them agreed and started researching how to really, actually turn tabletop games into therapy.

و روان‌درمانگرها... متوجه شدن. نه تنها این، بلکه بعضی از اونا موافقت کردن و شروع به تحقیق کردن که چطور واقعاً، واقعاً بازی‌های رومیزی رو به روان‌درمانی تبدیل کنن.

For real. Here’s how.

واقعاً. اینم چطور.

[♪INTRO]

[♪ موسیقی آغازین]

If you’ve heard of any TTRPG, it’s  probably Dungeons and Dragons, or D&D for short, with its  elves and dwarves and goblins.

اگه اسم هر TTRPG رو شنیده باشید، احتمالاً Dungeons and Dragons، یا به اختصار D&D، با الف‌ها و دورف‌ها و گابلین‌هاش بوده.

And dungeons! And dragons! But there are actually a ton,  from D&D’s cousin Pathfinder, to spooky investigation games like Monster of the Week or Call of Cthulu.

و سیاه‌چال‌ها! و اژدها! اما در واقع یه عالمه از اونا وجود داره، از پسرعموی D&D یعنی Pathfinder، تا بازی‌های ترسناک تحقیقاتی مثل Monster of the Week یا Call of Cthulu.

Which is apparently not how  Lovecraft pronounced it.

که ظاهراً نحوه تلفظ لاوکرفت این نبوده.

Which is what we learned  while researching this video.

که همون چیزیه که موقع تحقیق برای این ویدئو یاد گرفتیم.

It is objectively Cthulu. I will fight anybody who tells me otherwise.

این رسماً Cthulu هست. با هر کسی که خلافش رو بگه می‌جنگم.

Then there’s the really niche  stuff, like a game that asks what it would be like to be an in all-female  Soviet night-flying bomber pilot squadron in World War II  called “The Night Witches” – which was actually a thing  that happened in history – and is also a roleplaying game.

بعد یه سری چیزای خیلی خاص وجود داره، مثل یه بازی که می‌پرسه چطور می‌شه یه خلبان بمب‌افکن شبانه زن شوروی در جنگ جهانی دوم بود به اسم «The Night Witches» - که در واقع یه اتفاق واقعی در تاریخ بوده - و همچنین یه بازی نقش‌آفرینیه.

They run the gamut, but what  most TTRPGs have in common is: that they are social experiences where players are communicating and cooperating.

اونا طیف وسیعی رو پوشش می‌دن، اما چیزی که بیشتر TTRPGها مشترک دارن اینه: که تجربیات اجتماعی هستن که بازیکن‌ها در حال ارتباط و همکاری هستن.

In general, each player creates  their own custom character, and there’s some sort of narrative  story you’re all telling together.

به طور کلی، هر بازیکن شخصیت سفارشی خودش رو می‌سازه، و یه جور داستان روایی وجود داره که همه‌تون با هم تعریف می‌کنید.

And each player actively takes  part in shaping both their character’s story and the larger  narrative through roleplaying – that is, thinking through  whatever imaginary scenario is in front of them, whether it be an  angry dragon or a spooky mansion, imagining what their  character might think or feel, making decisions about what to do next… and then facing the imaginary consequences.

و هر بازیکن فعالانه در شکل دادن به داستان شخصیت خودش و روایت بزرگتر از طریق نقش‌آفرینی - یعنی فکر کردن به هر سناریوی خیالی که پیش روشونه، چه یه اژدهای عصبانی باشه چه یه عمارت ترسناک، تصور اینکه شخصیتشون ممکنه چی فکر کنه یا چه حسی داشته باشه، تصمیم‌گیری درباره اینکه بعدش چیکار کنن... و بعد مواجهه با عواقب خیالی - شرکت می‌کنه.

Besides being fun, there are  some scientific studies that suggest that engaging in this  kind of play can be good for you.

علاوه بر سرگرم‌کننده بودن، مطالعات علمی هم وجود دارن که نشون می‌دن این نوع بازی می‌تونه براتون خوب باشه.