The Most Important Virtue for a Good Life | Meghan Sullivan | TED

So I'm a philosopher at the University of Notre Dame, where I teach a very popular course on the good life.

من فیلسوف دانشگاه نوتردام هستم، جایی که یک دوره بسیار محبوب در مورد زندگی خوب را تدریس می‌کنم.

In my career, I have corrupted thousands of youth with philosophy.

در طول دوران شغلی‌ام، هزاران جوان را با فلسفه فاسد کرده‌ام.

And tonight, I’m here to try to corrupt you with what I think is one of the most important, but least appreciated ideas in the philosophy of the good life today.

و امشب، اینجا هستم تا شما را با چیزی که فکر می‌کنم یکی از مهم‌ترین، اما کم‌ارزش‌ترین ایده‌ها در فلسفه‌ی زندگی خوب امروزی است، فاسد کنم.

Most major philosophers and nearly every major world religion puts the virtue of love at the center of the good life.

بیشتر فیلسوفان بزرگ و تقریباً هر دین بزرگ جهانی، فضیلت عشق را در مرکز زندگی خوب قرار می‌دهند.

But what exactly does it mean to practice this virtue?

اما دقیقاً به چه معناست که این فضیلت را تمرین کنیم؟

To get my students thinking about this, I give them a thought experiment.

برای اینکه دانشجویانم به این موضوع فکر کنند، یک آزمایش فکری به آنها می‌دهم.

Suppose I had a pill, and if you took it, it would cause you to experience love for absolutely anyone you met.

فرض کنید من یک قرص دارم، و اگر آن را بخورید، باعث می‌شود که شما نسبت به هر کسی که ملاقات می‌کنید، عشق را تجربه کنید.

Would you take it? I’ve asked this to thousands of students, and the answer I overwhelmingly get from my very earnest, very Catholic freshmen is: no.

آیا آن را می‌خورید؟ من این را از هزاران دانشجو پرسیده‌ام، و پاسخی که به طور غالب از دانشجویان تازه‌کار بسیار جدی و بسیار کاتولیکم می‌گیرم این است: نه.

They wouldn't take the "love everyone" pill.

آنها قرص "عشق به همه" را نمی‌خورند.

And in hearing their answers, I start to get some insight into how they're thinking about this virtue.

و با شنیدن پاسخ‌هایشان، شروع به درک نحوه‌ی تفکر آنها در مورد این فضیلت می‌کنم.

One of the most profound answers I ever heard was from a 19-year-old guy I taught a couple of years ago.

یکی از عمیق‌ترین پاسخ‌هایی که تا به حال شنیده‌ام، از یک پسر ۱۹ ساله بود که چند سال پیش تدریس می‌کردم.

Let's call him Chris, to protect his identity.

بیایید او را کریس بنامیم تا هویتش حفظ شود.

When Chris raised his hand to tell me why he wouldn't take the "love everyone" pill, I half expected him to say something like, "Professor, losers don't deserve my love." But instead, he said something that was actually pretty deep.

وقتی کریس دستش را بلند کرد تا به من بگوید چرا قرص "عشق به همه" را نمی‌خورد، من نیمه انتظار داشتم بگوید چیزی شبیه "استاد، بازنده‌ها لیاقت عشق من را ندارند." اما در عوض، او چیزی گفت که واقعاً عمیق بود.

He said, "Professor, I sleep with my cell phone across my bedroom at night.

او گفت: "استاد، من شب‌ها با تلفن همراهم در اتاق خوابم می‌خوابم.

And sometimes it goes off in the middle of the night.

و گاهی اوقات در نیمه شب زنگ می‌خورد.