Don't Drink The Ancient Forbidden Mineral Water

Rocks and minerals are known for being tough.

سنگ‌ها و کانی‌ها به سخت بودن معروف هستن.

They’re the hard stuff that makes up  the planet, and without them…well,   we wouldn’t have much of a planet at all.

اونا مواد سختی هستن که سیاره رو تشکیل می‌دن، و بدون اونا... خب، اصلاً سیاره‌ای نداشتیم.

Lots of the minerals on Earth  started out life as liquids,   either dissolved in water or  heated above their melting point.

بسیاری از کانی‌های زمین زندگیشون رو به صورت مایع شروع کردن، یا توی آب حل شدن یا بالاتر از نقطه ذوبشون حرارت دیدن.

But occasionally, the minerals can form in   such a way that preserves a few  drops of fluid inside of them.

ولی گاهی اوقات، کانی‌ها می‌تونن جوری تشکیل بشن که چند قطره مایع رو توی خودشون حفظ کنن.

This primeval liquid isn’t likely to  replace your water bottle any time soon,   but it is more than just a curiosity.

این مایع باستانی احتمالاً به این زودی‌ها جایگزین بطری آبتون نمی‌شه، ولی فقط یه چیز جالب نیست.

It’s a window into the  workings of the ancient Earth.

این یه پنجره به کارکرد زمین باستانه.

So let’s talk about the forbidden mineral water in  these crystals, and why you should not drink it.

پس بیاید درباره آب معدنی ممنوعه توی این بلورها صحبت کنیم، و اینکه چرا نباید بخوریدش.

[♪ INTRO]

[موسیقی مقدمه]

The majority of minerals on our planet crystallize  from fluids beneath the Earth’s surface, and this crystallisation happens  when the pressure, temperature,   or saturation of the liquid reaches the  Goldilocks point for mineral formation.

اکثر کانی‌های سیاره ما از سیالات زیر سطح زمین متبلور می‌شن، و این تبلور وقتی اتفاق می‌افته که فشار، دما، یا اشباع مایع به نقطه ایده‌آل برای تشکیل کانی برسه.

And that perfect combo of temperature and  pressure is different for each mineral.

و اون ترکیب عالی دما و فشار برای هر کانی فرق می‌کنه.

For instance, igneous minerals  freeze out of molten lava when   the temperature dips below their melting point.

مثلاً، کانی‌های آذرین وقتی از گدازه مذاب منجمد می‌شن که دما از نقطه ذوبشون پایین‌تر بره.

Meanwhile, sedimentary minerals  crystallize when the concentrations   of their component molecules gets high enough.

در همین حال، کانی‌های رسوبی وقتی متبلور می‌شن که غلظت مولکول‌های سازنده‌شون به اندازه کافی بالا بره.

Crystals can begin to grow in  a lattice within that fluid,   building up a scaffold of atoms and bonds.

بلورها می‌تونن توی اون سیال شروع به رشد به صورت شبکه بکنن و یه داربست از اتم‌ها و پیوندها بسازن.

But if there’s anything else  floating around inside that fluid,   it can interfere with the growing crystal,  and cause imperfections in the 3D lattice.

ولی اگه چیز دیگه‌ای توی اون سیال شناور باشه، می‌تونه با بلور در حال رشد تداخل کنه و نقص‌هایی توی شبکه سه‌بعدی ایجاد کنه.