The Hidden Politics of Home: Crash Course Latin American Literature #8

What makes a house a home? For me, it's photos of my ancestors, anything to do with La Gualupe, and of course, food.

چی یه خونه رو خونه می‌کنه؟ برای من، عکسای اجدادمه، هرچیزی که مربوط به "لا گوالوپه" باشه، و البته غذا.

Busas, mano, yukafita. But I go off topic. Houses can be more than just a place to decorate, sleep, and eat your mom's and bananas. Hi, I'm Krilly Velasquez, and this is Crash Course Latin American literature.

بوساس، مانو، یوکافیتاس. ولی از بحث پرت شدم. خونه‌ها می‌تونن بیشتر از یه جا برای تزئین، خوابیدن و خوردن غذای مامان و موز باشن. سلام، من کرلی ولاسکز هستم، و اینم کرش کورس ادبیات آمریکای لاتین.

[music]

[موسیقی]

A person's home can tell you a lot about them. Their art, their knickknacks, the way they arrange the furniture. It can all give you hints about their innermost self. So, it makes sense that in literature, where characters live can be key to who they are. But not only that, houses in Latin American literature are portals into diverse identities, cultures, and even political conflicts.

یه خونه می‌تونه خیلی چیزا درباره‌ی یه آدم بهت بگه. هنرش، وسایل ریز و درشتش، نحوه‌ی چیدمان وسایلش. همه‌ش می‌تونه سرنخ‌هایی از درونش بهت بده. پس منطقیه که تو ادبیات، جایی که شخصیت‌ها زندگی می‌کنن، کلید شناخت خودشونه. ولی نه فقط این، خونه‌ها تو ادبیات آمریکای لاتین دروازه‌هایی به سوی هویت‌ها، فرهنگ‌ها و حتی درگیری‌های سیاسی متنوع هستن.

The trick is knowing how to read them that way. Let's look at Sandra Cisneros's 1984 novel, The House on Mango Street. It tells the story of a 12-year-old Esparanza Cordiero and her family in a working-class Chicago neighborhood. Having grown up in an apartment, Espiranza is thrilled to put down her roots in her family's new home.

ترفندش اینه که چطور باید اونجوری خوندشون. بیاین رمان سال ۱۹۸۴ ساندرا سیزنروس، "خونه تو خیابون مانگو" رو بررسی کنیم. داستان یه دختر ۱۲ ساله به اسم اسپِرانزا کوردیِرو و خانوادشو تو یه محله‌ی کارگرنشین شیکاگو تعریف می‌کنه. اسپِرانزا که تو یه آپارتمان بزرگ شده، از اینکه می‌تونه ریشه‌شو تو خونه‌ی جدید خانوادش بدوونه خیلی هیجان‌زده‌ست.

I knew then I had to have a house, she says. A real house, one I could point to. But her family's dilapidated house is not the vibe. And also, it's not really about the house. Or at least not only. See, Esparanza's discomfort in her house mirrors her discomfort with her own identity. Like Cisnerto herself, Espiranza Chicana, which means she comes from a Mexican family but was born in the US.

اون موقع فهمیدم که باید یه خونه داشته باشم، می‌گه. یه خونه‌ی واقعی، یه خونه که بتونم بهش اشاره کنم. ولی خونه‌ی مخروبه‌ی خانوادشون اون حس و حال رو نداره. و همینطور، در واقعیت درباره‌ی خونه نیست. یا حداقل نه فقط. ببین، ناراحتی اسپِرانزا تو خونه‌ش، ناراحتیشو با هویت خودش منعکس می‌کنه. مثل خود سیزنروس، اسپِرانزا یه چیکاناست، یعنی از یه خانواده‌ی مکزیکیه ولی تو آمریکا به دنیا اومده.

So her identity exists somewhere between the two places and cultures. She

پس هویتش جایی بین این دو تا جا و فرهنگ قرار می‌گیره. اون

tells us at school they say my name funny as if the syllables were made out of tin and hurt the roof of your mouth.

به ما می‌گه که تو مدرسه اسممو عجیب تلفظ می‌کنن انگار که هجاهاش از حلبی ساخته شده باشن و سقف دهنمو اذیت کنن.