Animals & Shapeshifters: Crash Course Latin American Literature #10

birds with 10 and a half foot wingspands, fish with terrifying teeth, 500 lb anacondas, and tiny little pink armadillos. Latin America is filled with all sorts of strange and wondrous creatures. So, it makes sense that animals have figured big in Latin American culture from the beginning.

پرنده‌هایی با بال‌های ده فوت و نیم، ماهی‌های با دندون‌های ترسناک، آناکونداهای ۵۰۰ پوندی، و آرمادیلوهای کوچولوی صورتی. آمریکای لاتین پر از موجودات عجیب و شگفت‌انگیزه. پس منطقیه که حیوانات از همون اول تو فرهنگ آمریکای لاتین نقش مهمی داشتن.

Like, the Mayan saw animals as messengers to the gods and the Aztecs worshiped Gats Kuat, a god who took the form of a feathered serpent. All of that cultural connection laid the groundwork for centuries of literature and centuries of exploring the parallels between animals and human animals. Hi, I'm Kurly Velasquez and this is Crash Course Latin American literature.

مثلاً مایاها حیوانات رو پیام‌رسان خدایان می‌دیدن و آزتک‌ها خدای گاتس کوات رو می‌پرستیدن، خدایی که شکلش مار پردار بود. تمام این ارتباطات فرهنگی، زمینه رو برای قرن‌ها ادبیات و قرن‌ها کاوش در شباهت‌های بین حیوانات و انسان‌ها فراهم کرد. من کرلی ولاسکز هستم و این قسمت از کراش کورس ادبیات آمریکای لاتین هست.

Humans and other animals have had relationships for millennia. We've got man's best friend and cat ladies. We've got chupacabas terrorizing people's livestock. And in literature, we've got animals as metaphors. Let's go back to the 17th century when one writer turned to the animal kingdom to talk about a very human subject, slavery.

انسان‌ها و حیوانات دیگه هزاران ساله که با هم رابطه دارن. ما بهترین دوست انسان و زن‌های گربه‌ای رو داریم. چوپاکابراهایی رو داریم که دام مردم رو می‌ترسونن. و تو ادبیات، حیوانات رو به عنوان استعاره داریم. برگردیم به قرن هفدهم که یک نویسنده به دنیای حیوانات رو آورد تا درباره یه موضوع خیلی انسانی صحبت کنه: برده‌داری.

See, European settlers from Spain and Portugal had a record of subjugating and enslaving indigenous populations, and

ببین، مهاجران اروپایی از اسپانیا و پرتغال سابقه به بردگی کشیدن و استثمار جمعیت بومی رو داشتن، و

they weren't exactly open to constructive criticism, which meant critiques had to be subtle or masked by symbolism. Enter the Jesuit missionary Antonio Vieira. He knew the Portuguese settlers who had taken control of what's now Brazil wouldn't listen to his radical take that maybe they shouldn't be enslaving human beings. So instead of addressing them directly, he picked a different audience. Fish said Mau Desanto Antonio Alpas, the sermon of St. Anthony to the fish is one of Vieta's most famous literary works.

اون‌ها دقیقاً پذیرای انتقاد سازنده نبودن، که یعنی انتقادها باید ظریف یا با نمادگرایی پوشانده می‌شد. اینجا آنتونیو ویرا، مبلغ مذهبی یسوعی وارد می‌شه. اون می‌دونست که مهاجران پرتغالی که برزیل امروزی رو گرفته بودن، به حرفش که شاید نباید انسان‌ها رو به بردگی بگیرن، گوش نمی‌دن. پس به جای اینکه مستقیماً باهاشون حرف بزنه، مخاطب دیگه‌ای رو انتخاب کرد. ماهی‌ها گفتن سانتو آنتونیو آلپاس، موعظه سنت آنتونی به ماهی‌ها یکی از معروف‌ترین آثار ادبی ویه‌تا هست.

And if you're thinking curly, since when is a sermon a work of literature,

و اگه فکر می‌کنی کرلی، از کی تا حالا یه موعظه شده اثر ادبی،

may I point you to the Gospel of Beyonce's Renaissance? Anyway, Vieta wasn't actually talking to fish. Of course, they don't speak Portuguese. In his sermon, he compares human behavior to fish behavior, describing how the big ones eat the little ones, and men with their evil and perverse desires become like fish that eat each other. See how the big fish stand in for the colonizers and the concept of devouring the smaller fish represents the enslavement of the indigenous communities.

می‌تونم به انجیل رنسانس بیانسه اشاره کنم؟ به هر حال، ویه‌تا واقعاً با ماهی‌ها حرف نمی‌زد. البته که اون‌ها پرتغالی حرف نمی‌زنن. تو موعظه‌اش، رفتار انسان‌ها رو با رفتار ماهی‌ها مقایسه می‌کنه، و توضیح می‌ده که چطور بزرگ‌ترها کوچیک‌ترها رو می‌خورن، و انسان‌ها با خواسته‌های شیطانی و منحرفشون مثل ماهی‌هایی می‌شن که همدیگه رو می‌خورن. ببین چطور ماهی‌های بزرگ نماینده استعمارگران هستن و مفهوم بلعیدن ماهی‌های کوچیک‌تر نشون‌دهنده برده‌داری جوامع بومی هست.

But critically to Vieta's point, even the big fish

اما نکته مهم برای ویه‌تا اینه که حتی ماهی‌های بزرگ هم