How did detectives solve the case of the bloody fingerprints? - Theodore E. Yeshion

On October 17th, 1902, Paris detectives arrived at a grisly scene.

در ۱۷ اکتبر ۱۹۰۲، کارآگاهان پاریس با صحنه‌ای دلخراش روبرو شدند.

Joseph Reibel had been murdered at his workplace.

ژوزف ریبل در محل کارش به قتل رسیده بود.

With no eyewitnesses, the officers had little to work from, until they discovered a shard of broken glass with several bloody fingerprints.

بدون شاهد عینی، افسران چیز زیادی برای کار نداشتند، تا اینکه تکه شیشه‌ی شکسته‌ای با چندین اثر انگشت خونی پیدا کردند.

An investigator manually searched the police station's fingerprint records and eventually found a match.

یک بازرس به صورت دستی سوابق اثر انگشت ایستگاه پلیس را جستجو کرد و در نهایت یک تطابق پیدا کرد.

Henri Scheffer, who had been arrested for theft the year before, was detained and later confessed to the murder.

آنری شفِر که سال قبل به جرم سرقت دستگیر شده بود، بازداشت شد و بعداً به قتل اعتراف کرد.

This marked the first time in Europe that investigators solved a crime using fingerprints alone.

این اولین باری بود که در اروپا کارآگاهان با استفاده از اثر انگشت به تنهایی جرمی را حل کردند.

Over a century later, fingerprints remain one of the most common types of evidence in criminal courts.

بیش از یک قرن بعد، اثر انگشت همچنان یکی از رایج‌ترین انواع شواهد در دادگاه‌های کیفری است.

But just how reliable are they? Humans, like other climbing species, are born with patterns of raised ridges and recessed furrows not only on their fingers but also along their hands and feet.

اما چقدر قابل اعتماد هستند؟ انسان‌ها، مانند سایر گونه‌های بالا رونده، با الگوهایی از برجستگی‌های برجسته و شیارهای فرو رفته نه تنها روی انگشتانشان، بلکه در امتداد دست‌ها و پاهایشان متولد می‌شوند.