Why was bloodletting so popular? - Stephanie Honchell Smith

On December 14th, 1799, former US President George Washington woke struggling for breath, his throat searing with pain.

در ۱۴ دسامبر ۱۷۹۹، جورج واشنگتن، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، در حالی که به سختی نفس می‌کشید و گلویش از درد می‌سوخت، بیدار شد.

He died later that day, from what’s suspected to have been a badly infected epiglottis, but not before he was prescribed an enema, steam therapy, and rigorous bloodletting.

او بعداً در همان روز درگذشت، به دلیل آنچه مشکوک است التهاب اپی‌گلوت عفونی شدید بوده، اما نه قبل از اینکه براش تنقیه، بخور درمانی و خونریزی شدید تجویز بشه.

During four bleeding sessions, Washington lost approximately two liters— roughly 40%— of his body’s blood supply.

در طول چهار جلسه خونریزی، واشنگتن تقریباً دو لیتر - حدود ۴۰ درصد - از ذخیره خون بدنش رو از دست داد.

And yet this wasn’t totally out of the ordinary for the time.

و با این حال، این برای اون زمان کاملاً غیرعادی نبود.

Bloodletting was a pervasive medical practice that dated at least as far back as ancient Greece.

خونریزی یه عمل پزشکی رایج بود که حداقل به یونان باستان برمی‌گشت.

Physicians like Hippocrates believed good health came from balance among what they called the body’s four humors: yellow bile, black bile, phlegm, and blood.

پزشکانی مثل بقراط معتقد بودن سلامتی خوب از تعادل بین چیزی که اون‌ها چهار مزاج بدن می‌نامیدن حاصل می‌شه: صفرا، سودا، بلغم و خون.

They attributed bad health to humoral imbalance, so treatments included purging, peeing, enemas, and bloodletting.

اون‌ها سلامتی بد رو به عدم تعادل مزاجی نسبت می‌دادن، بنابراین درمان‌ها شامل پاکسازی، ادرار، تنقیه و خونریزی بود.