Your phone’s camera isn’t as good as you think - Rachel Yang

When the Visualphone VP210 hit the market in 1999, it advertised a never-before-seen feature: a camera.

وقتی ویژوال‌فون VP210 در سال ۱۹۹۹ وارد بازار شد، یه ویژگی که قبلاً دیده نشده بود رو تبلیغ می‌کرد: یه دوربین.

With only 0.11 megapixels and storage for 20 photos, the Visualphone is a relic compared to modern devices sporting three distinct cameras, each with up to 100 times more resolution.

با فقط ۰.۱۱ مگاپیکسل و فضای ذخیره‌سازی برای ۲۰ عکس، ویژوال‌فون در مقایسه با دستگاه‌های امروزی که سه دوربین مجزا دارن و هر کدوم تا ۱۰۰ برابر رزولوشن بیشتری دارن، یه یادگاری محسوب می‌شه.

But while this technology has improved dramatically in the 21st century, engineers are rapidly approaching a hard limit on phone camera quality.

اما در حالی که این تکنولوژی در قرن ۲۱ به شدت پیشرفت کرده، مهندسان به سرعت دارن به یه حد نهایی برای کیفیت دوربین‌های موبایل نزدیک می‌شن.

To understand this limit, we first need to know how phone cameras work.

برای درک این حد، اول باید بدونیم دوربین‌های موبایل چطور کار می‌کنن.

Just like any other digital camera, when your phone takes a picture, light enters through its lens.

درست مثل هر دوربین دیجیتال دیگه‌ای، وقتی موبایلتون عکس می‌گیره، نور از طریق لنزش وارد می‌شه.

This lens focuses the light onto an image sensor covered in a grid of photosites— microscopic light sensors roughly 100 times smaller than a grain of sand.

این لنز نور رو روی یه سنسور تصویر متمرکز می‌کنه که با یه شبکه از فتوسایت‌ها پوشیده شده – سنسورهای نوری میکروسکوپی که حدود ۱۰۰ برابر کوچیک‌تر از یه دونه شن هستن.

There are millions of these sensors, and each one is covered by a red, green, or blue filter, allowing it to measure how much of that color is in the light hitting its location.

میلیون‌ها تا از این سنسورها وجود داره، و هر کدوم با یه فیلتر قرمز، سبز یا آبی پوشیده شده، که بهش اجازه می‌ده اندازه‌گیری کنه چقدر از اون رنگ توی نوری که به محلش می‌تابه وجود داره.